รู้สึกเหมือนที่exteenแห่งนี้จะเป็นที่หลบภัยไปซะแล้ว...

ที่คนไม่ค่อยเข้ามา เป็นที่ๆไม่ค่อยมีใครรู้จัก และเป็นที่ๆฉันจะได้หลบภัย...

พักนี้รู้สึก feeling deeply bad กับตัวเองมาก..

เริ่มคิดว่าจริงๆแล้วตัวเองมีเพื่อนรึเปล่าและมีมาตั้งแต่เมื่อไร
  ไปmeetingห้องก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร..คนที่เจอก็ไม่ค่อยได้คุยกับเราอย่างสนิท
  พอตัวเองคิดว่าอยากไปเที่ยวที่ไหน คิดไปคิดมาก็หาเพื่อนไม่เจอ
  คนรอบข้างเริ่มมีทีท่าเบื่อกับสิ่งที่ฉันพูด
  ฉันทำอะไรก็ดูเหมือนจะทำเพื่อตัวเองไปหมด...

...ที่จริงฉันมีเพื่อนไหม?...

เคยมีเพื่อนสนิทหรือป่าว ที่แน่ๆ...ตอนนี้ดูเหมือนอดีตทุกอย่างจะไม่มีผลกับปัจจุบันของฉันเสียแล้ว
เพื่อนที่เคยคบกัน...เพื่อนที่คอยทักทายกัน...เพื่อนที่คอยถามว่าเธอเป็นอะไร?... ดูเหมือนว่าจะไม่มีอีกแล้ว
จากคอมเม้นที่แล้ว คุณคงจะเห็นว่าฉันมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้เข้ามาในคณะนี้ แมความสุขแค่ไหนกับสิ่งที่ฉันเป็นอยู่... ตอนนี้ฉันเริ่มไม่มั่นใจกับสิ่งเหล่านั้นซะแล้วซิ ...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

เรื่องราวข้างล่างนี้ ที่จริงฉันก็ไม่ได้หวังให้คุณมาอ่านเพื่อเห็นใจฉันหรอก...ถ้าไม่อ่าน ก็ไม่เป็นไร
ฉันแค่คิดว่าได้มาที่นี่..ก็เหมือนมาหลบภัยเท่านั้น

พูดมากันเลยตรงๆหล่ะกัน...

มีเพื่อนที่คณะคนนึง ...เขาชื่อว่ากิ๊บ... ตอนแรกก็คิดว่าเขาเป็นเพื่อนเราได้..อันที่จริง เราต่างหากที่คิดว่าเป็นเพื่อนเขาได้ ... วันหนึ่งหลังจากที่ไปบูมพี่ๆที่รับปริญญา กิ๊บมานอนคุยแผ่หลาอยู่ที่พื้นหน้าห้องดรออิ้งกับฉัน คุยถึงอดีต และอนาคต... พวกเราคุยกันว่าที่จริงตัวพวกเราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันซินะว่า..อยู่ที่นี่จะมีเพื่อนกับเค้าบ้างไหม.. และจะมีแฟนกับเขาบ้างรึเปล่า.. กิ๊บถามฉันอย่างตรงไปตรงมาว่า ฉันเคยมีแฟนไหม.. ฉันบอกไปอย่างเร็วว่าไม่มี และไม่เคยมี... (ตอนนี้เหตุการณ์เลวร้ายในอดีต ฉันจะไม่นึกถึงมันแล้ว และจะคิดเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ฉันนเสียใจกับมันมามากพอแล้ว) ...ฉันตอบไปว่าไม่มี... และเขาก็ตอบเช่นเดียวกันว่า "ฉันก็ไม่มี"...
ตอนนั้นฉันรู้สึกดีใจที่มีคนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉัน คืออย่างน้อยก็มีบางสิ่งที่ตรงกัน..

เวลาผ่านไป...
ตอนนี้มีรุ่นพี่คนนึงได้เข้ามาคุยกับฉันและถามฉันว่า"รู้ไหมว่าพี่ชอบใคร..ใกล้ๆเธอนั้นหละ"..ฉันสามารถเดาออกได้ในทันทีว่า..เขาชอบเพื่อนฉันคนนั้น..กิ๊บ
ที่จริงฉันก็มีเพื่อนอีกคนชื่อว่าโย.. และฉันก็คิดว่าเขาคือเพื่อนที่สนิทคนเดียวของฉัน ณ ตอนนี้หรือเพื่อนคนเดียวก็ว่าได้  โย กิ๊บและฉัน แต่ก่อนตอนมาใหม่ๆ พวกเราก็สนิทกันอยู่3คนไปไหนก็ไปด้วยกัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความลับในหมู่เพื่อนก็เริ่มมีกัน ในขณะที่รุ่นพี่คนนั้นมีฉันเป็นที่ปรึกษา..กิ๊บก็มีโยเป็นที่ปรึกษาเช่นกัน แต่ฉันเพิ่งมารู้ภายหลังว่าที่จริงแล้ว โยน่ะชอบรุ่นพี่คนนั้นแต่กิ๊บน่ะบอกว่าไม่ชอบ เอาเป็นว่าในตอนสุดท้ายแล้ว... โยก็พยายามตัดใจจากพี่เค้า.. ส่วนกิ๊บปากก็บอกว่าไม่ได้ชอบเค้า... แต่ฉันก็พอจะเดาตอนสุดท้ายว่าผลจะป็นอย่างไร... ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่กับตัวเองมากเพราะดูเหมือนทุกๆวันที่พวกเราสามคนเจอกัน จะมีแต่เรื่องพี่เค้าคนนั้นเข้ามาตลอดจนฉันเริ่มทนไม่ไหว... ฉันเลยบอกกับพวกเขาไปตรงๆว่า.."จะมีซักวันไหมที่จะไม่มีชื่อพี่เขาเอ่ยขึ้นซักวันนึง"... พวกเขาเงียบไปและตอนนี้ก็ไม่ค่อยได้พูดถึงพี่เขาอย่างแต่ก่อนฉันเคยบอกกับโยว่า แนไม่ได้ตั้งใจพูด แต่โยก็บอกกับฉันว่า "ไม่เป็นไร เราก็ไม่ได้ตั้งใจ"...ฉันก็คิดว่าเรื่องจะดีขึ้นแล้ว เพราะพวกเราสามคนก็สนิทคุยกับพี่เค้าด้วยอย่างตบหัวลูบหลังกันเลยทีเดียว...แต่มันไม่ใช่แล้ว
ตอนนี้ฉันเริ่มไม่ได้คุยกับกิ๊บเพราะฉันคิดว่าควรจะปล่อยให้เขาอยู่กับรุ่นพี่คนนั้น เพราะด้วยอีกเหตุผลหนึ่งคือฉันยังคงคุยกับพี่คนนั้นอยู่..ฉันก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนี้ซักเท่าไร อยากจะให้พวกเขารู้จักกันมากขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้เป็นคนบอกจะดีกว่า... ตั้งแต่ฉันเริ่มห่างจากกิ๊บ..ก็ดูเหมือนโยจะเริ่มห่าวจากฉันด้วย เพราะโยและกิ๊บดูเหมือนจะมีเรื่องให้คุยกันมากกว่าที่มีฉันอยู่ด้วยเหมือนแต่ก่อน.. ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว...

เมื่อเร็วๆนี้ตอนปิดเทอม ฉันได้เจอเพื่อนๆที่คณะอีกครั้ง...โยเริ่มเมินในสิ่งที่ฉันพูด คือ ในขณะที่ฉันพูดกับเขา เขากลับพูดกับอีกคนนึง ... .... ... (ฉันย้ำอีกทีว่านี้คือเรื่องจริง..ไม่ได้แต่งขึ้น)... ... ... ฉันนิ่ง และไม่รู้จะทำอย่างไร ดูเหมือนเวลาฉันพูดกับใครแล้วจะเป็นทุกอย่างเกี่ยวกับฉันไปหมด พอฉันถามคนอื่นเรื่องเขา ฉันกลับจำไม่ได้ในสิ่งที่เขาตอบมา... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...
ในวันนั้นที่รุ่นพี่คนนั้นมาบอกกับฉันเรื่องนั้น..ฉันกลับบอกเขาไปว่า"พี่เป็นผู้ชายต้องเป็นคนบอกชอบ ผู้หญิงนะ ผู้หญิงไม่มีหรอกที่จะเป็นคนบอกเอง"... ฉันควรพูดประโยคนั้นออกไปไหม?

ตอนนี้ความรู้สึกผิดหวังในตัวเอง และเหงาโดดเดี่ยวมันช่างวนเวียนอยู่รอบตัว...อยากจะอาเจียนมันออกมา...เผามันให้เรียบ...เอามันไปให้พ้น..แต่ก็ทำไม่ได้...

                          "ชีวิตเราไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่จะรีสตารท์ใหม่ได้เสมอ มีแต่พอกพูนให้สูงขึ้นต่อไป"

อยากจะความอบอุ่นมากอด ปลอบ และบอกกับฉันว่าทุกอย่างจะดีเอง.. แต่ก็มีแต่สายลมเย็น....

วันๆตลอดที่ผ่านมา ฉันเฝ้ามองดูชีวิตของคนที่ฉันรู้จัก.. ฉันรู้ว่าไม่ควรทำอย่างไร และทำอย่างไรให้ชีวิตดีขึ้น แต่ฉันไม่คิดเลยว่า...ฉันจะจนมุมกับตัวเองเช่นนี้....

edit @ 25 Oct 2007 04:04:11 by hisei~