คำนำเรื่อง: เอาหล่ะ นี่เป็นY เรื่องแรกที่แต่งนะ ที่จริง

แต่งมานานแล้วหล่ะ แต่เมื่อได้ฤกษ์ดีแล้ว ในที่สุดก็เอามาตีพิมพ์ซะที

.... ลองอ่านกันดูน้าาาา . enjoy!~

(+เม้นด้วยก็จะดียิ่งยวด)

[Y] Be my wife? / part one ::

วันหนึ่ง...ในวันที่ดูเหมือนปกติทั่วไป แสงอาทิตย์ยามเช้า ค่อยๆทอแสงลอดผ่านชั้นของม่านโปร่งสีขาวอย่างช้าๆ ห้องที่ดูสะอาดสะอ้านได้รู้สึกถึงแสงของตะวันอีกครั้ง ผ้าห่มสีขาวโพรนห่อหุ้มร่างบางที่นอนตะแคงทิ้งกายราบอยู่บนเตียงนุ่มอย่างลวมๆ ไม่นาน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็ค่อยๆเปิดออก เสียงสะบัดผ้าห่มดังขึ้นในห้องเงียบ ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทีที่งวงเงีย เปิดฝักบัวน้ำเย็นเจี๊ยบปล่อยให้ไหลผ่านไปทั่วร่าง ถูสบู่ล้างขัดทั่วทั้งตัวจนผิวขาวเกิดเป็นรอยแดง หยดน้ำไหลไล้ลงตามปลายผมน้ำตาลอ่อนที่เปียกชุ่มเป็นเส้นตรง หยดลงสู่ปกเสื้อเชิ้ตขาว ที่ชายหนุ่มกำลังสวมใส่ด้วยท่าทางที่ยังไม่สร่างจากเมื่อคืน ..!?

เสียงกดกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ชายหนุ่มรีบวิ่งไปที่ประตูในขณะที่สอดเข็ดขัดยังไม่เรียบร้อย

ครับๆ มาแล้วครับ ..

เมื่อชายหนุ่มเริ่มแง้มประตู ชายร่างสูงใหญ่ก็ปรากฎตัวขึ้น เตะประตูที่เปิดแง้มให้กว้างกระแทกออกไปอย่างเร็ว

ว่าไง ชายหน้าประตูถาม

.. ก็ดี..

ชายหนุ่มตอบอย่างไม่พอใจในคำถาม ทำให้ชายอีกคนเกิดอาการขัดๆแล้วบ่นรำพันกับตัวเอง

เอาอีกแล้วเหรอ นายนี่..
แล้วเมื่อ .

การสนทนาของทั้งสองจบลงทันที เมื่อริมฝีปากของชายหน้าประตู ประกบกับปากชมพูอ่อนของชายหนุ่มเบาๆชายหนุ่มสบัดหน้าก้าวหนีออกไปด้วยความตกใจ

นี่นาย คึกแต่เช้าเลยนะ!

นี่..คาซิกิ ใจเย็นน่า

..

ฉันหิวนายนะ ..คาซิกิ..

ชายหน้าประตูกระซิบข้างหู ก่อนที่จะนำแขนทั้งสองโอบเอวของร่างบางไว้จากปากเรียวที่กระซิบข้างหู ก็ค่อยๆเลื่อนลงมาขบกัดจากต้นคอลงมาถึงหัวไหล่ที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆมือเริ่มปลดเข็มขัดของร่างบางช้าๆตามจังหวะริมผิวปากที่กระทบต้นคอตอนนั้นเองที่คาซิกิเริ่มรู้สึกตัว

คาซิกิรีบสะบัดตัวผลักออกมา เดินเซมาพึงกำแพง หายใจหอบด้วยความตกใจ

ชิโดะ..วันนี้นายเป็นอะไรน่ะ มาบ้านฉันแต่เช้ามีธุระอะไรกันแน่ !?

ชายหน้าประตูยิ้มนิดๆแล้วเดินตรงเข้ามานั่งไขว่ห้างพิงหลังอยู่ในห้องรับแขก ใบหน้าอ่อนละมุนกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อน จ้องมองมายังใบหน้าเขินอายของคาซิกิอย่างมีความสุข

นี่ชิโดะ มีธุระอะไรก็พูดมาเร็วๆเถอะน่า รร.จะเข้าแล้วนะ

คาซิกิเดินมายืนตรงหน้าชายร่างใหญ่

คาซิกิ วันนี้เป็นวันแรกที่นายจะย้ายชมรมสินะ

ใช่! ชมรมการแสดงไงหล่ะ นายก็คงจะเป็นอีกคนหล่ะสินะ ที่มาถามว่าทำไมต้องเปลี่ยนจากชมรมบาสนายด้วยน่ะ !?

ชิโดะนิ่ง แล้วหันมามองตาแข็งใส่คาซิกิ ลุกขึ้นมาแล้วเดินไล่คาซิกิไปเรื่อยๆจนหลังชิดกำแพงห้อง

ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นหล่ะ ฉันก็แค่ เสียดายของดีน่ะ..

หลังจากประโยคนั้นจบลง ทั้งสองนิ่งมองกัน..คาซิกินิ่งแข็งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาของชิโดะ ไม่นานนิ้วเรียวยาวของชิโดะก็ไล่สัมผัสเส้นผมน้ำตาลอ่อนอย่างช้าๆค่อยๆเชิดคางของคาซิกิให้สูงขึ้นเล็กน้อยลมหายใจแผ่วของคาซิกิเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆร่างกายของทั้งสองเริ่มสัมผัสกันอีกครั้ง ขาทั้งสองเริ่มขยับไปตามอารมย์ที่อ่อนไหว

..ชิโดะ นายคงไม่ได้อยากมาคุนเรื่องนี้อย่างเดียวใช่ไหม?

!

เอ่อน่ะสิ ถามได้ ! .ไปรร.เร็ว ฉันแค่มารับนาย..

..?!!!!! เวลานั้นเองที่ทั้งสองได้หยุดนิ่งจริงๆ
อะไรฟ่ะ?!!! [ คาซิกิคิด]

ทั้งสองเดินไปตามทางเข้าตึกด้วยกันโดยไปพูดอะไร ทั้งสองถูกรายล้อมด้วยดอกซากุระสีขาว-ชมพู ผลิดอกบานสะพรั่งสวยงามกลีบดอกปลิวลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวลตามสายลมที่พัดเอื่อยๆ ดูแล้วยั่งกับสายธารที่ต่างก็ไหลลงมาปกคลุมชิโดะและคาซิกิให้อยู่กันเพียงลำพัง ภายใต้ห้องม่านขาว-ชมพู

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

( to be continune >part two< )